رنج های شهیدان مقدس لئونتینوس، آتوس، الکساندر، کیندیوس، مینسیفیوس، کیریاکوس، مینیوس (مینون) ، کاتونوس و اوکلیوس.
این شهیدان مقدس در دوران امپراتور دیوکلیتیانوس در شهر پرگیای پمفیلی زندگی می کردند، در زمانی که پمفیلیا تحت فرماندهی فلاویان بود، و همه از اجداد مسیحی بودند. مینیون از لحاظ حرفه ای نجار بود، و بقیه با کشاورزی مشغول بودند. همه آنها با یک روحیه، تصمیم خوبی گرفتند و خود را برای شجاعت شهیدانه اختصاص دادند.
پس از آن، مشغولیت های روزمره خود را ترک کردند و شب به عرصه آرتمیدا [آرتمیدا یا دیانا، دختر زئوس و لاتونا، توسط یونانی ها به عنوان یک الهه ی باکره، محافظ دختران و زنان، و همچنین به عنوان الهه ی ماه پرستیده می شد] آمدند. این الهه به ویژه در شهر اِفِسُس که در آن یک معبد باشکوه ساخته شده بود و بسیاری از مردم از سراسر امپراتوری روم برای پرستش آن جمع می شدند، احترام ویژه ای داشت.
و آنها را به آتش افکندند، سپس ناخن های آهنینشان را تا استخوان هایشان بریدند، و شانه هایشان را سوزانده و چشم هایشان را بریدند.
پس از این همه شکنجه، آنها را در زندان انداختند، و به دستور شکنجه، آنها را نه غذا دادند و نه آب، و سپس آنها را به جانوران دادند، اما شهیدهای مقدس جانوران را رام کردند، تا همه کسانی که در آنجا بودند، ترسیدند و فریاد زدند: "خداوند مسیح بزرگ است!"
و در آن لحظه صاعقه ها و صاعقه ها و برق ها و باران و آتش و گِل به زمین افتاد. و در آن لحظه صدایی از صداهای مقدس شنیده شد، و آنها که این صداهای شیرین را شنیدند، بسیار خوشحال شدند. سپس به دستور ایجیمون، سر آنها را با شمشیر بریدند. و این گونه عذاب آنها به پایان رسید.